Mijn vader had een heel oud geheim van mij bewaard in een doos waarop stond ‘Y. Bewaren.’ Ik opende de doos vorige week omdat hij er niet meer is. En toen ik het briefje zag wist ik meteen weer welk magisch moment op dit briefje is vastgelegd voor altijd en altijd.

Ik was drie. Mijn moeder ging er goed voor zitten om mij te vragen wat er op mijn verlanglijstje moest komen te staan. En opeens drong het tot me door. Als je iets bedenkt en je schrijft het op, dan kan iemand anders lezen wat jij gedacht hebt. Bestaat er een groter mysterie dan dat?
Ja. Sinterklaas natuurlijk, de allerhoogste vorm van magie. Sinterklaas, het geschreven woord, dat hoorde bij elkaar, dat behoorde tot dezelfde serie onbegrijpelijke heerlijke wonderen die ik wilde kennen.

Zijn er grenzen aan wat je kunt schrijven?

Ik moet begonnen zijn met de gewone dingen die een kind van drie nu eenmaal van de lieve Sint wil krijgen. Een plaspoppetje, viool, wieg, een bloem en een beer.
Op dat moment heeft mijn moeder vermoedelijk, zo ging dat bij ons, haar potlood op tafel gelegd met een vastberaden: ‘Zo. Dat lijkt me wel voldoende.’
Maar ik vond het niet voldoende. Ik testte haar en de mogelijke grenzen van het geschreven woord. Ik vroeg haar er een moeilijk woord aan toe te voegen: een klein speelzaklantaarntje. Zij knikte en leek het moeiteloos te noteren. Vervolgens vroeg ik haar slinks om terug te gaan in de tijd en aan het reeds geschreven woord bloem toe te voegen: ‘met open knopjes.’ Zij beweerde dat ze het had gedaan. En dat Sinterklaas mijn wensen inderdaad zou kunnen lezen, van dit papiertje.

Geen groter genot

Nou! Als Sint dit kon lezen, dan wilde ik nog wel wat anders aan hem kwijt. Mijn bewondering voor zijn levenswandel, mijn aansporing voor zijn gulheid, ik wilde het hem allemaal zo graag laten weten. Gezien worden, gelezen worden door de Sint… Bestond er een groter genot?
Het was me volkomen duidelijk dat ik het hem alleen maar hoefde te schrijven en dat wilde ik zo graag dat het me niet meer van belang leek dat ik nog niet kon schrijven. Het was een groot verlangen, een hunkering, om gebruik te maken van letters en woorden en zo een bericht over te brengen aan Sinterklaas Zelf, Mysterie van alle Mysterieën. Het ging mijn moeder zo gemakkelijk af, die wonderlijke vormpjes die zij op het papier krabbelde en die iemand anders, in een andere ruimte en op een andere tijd, kon uitvouwen tot de woorden die ik gezegd had.

Kun je dit lezen?

Ik dwong mijn vader om me te bewijzen dat woorden werkelijk overgebracht kunnen worden van de ene mens op de andere, via papier, door hem het verlanglijstje voor te houden en hem dringend te vragen: ‘Kun jij dit lezen?’
Zonder haperen zei hij wat ik net aan mijn moeder had gedicteerd. Terwijl hij het dus niet gehoord had hè, want hij was er niet bij geweest. Hij las mijn lijstje, met ‘open knopjes’ en al. Via de krabbels op het papier waren mijn woorden van mij naar hem gekomen. Een wonder. En Sinterklaas kon dat ook, die las al die lijstjes. Een onmetelijk ontzag voor letters, voor het woord, overviel me.

Contact via het woord

Ik pakte het potlood. Zo nauwkeurig mogelijk maakte ik ook kleine tekeningetjes op papier. Het moest niet precies hetzelfde zijn, anders zou er gewoon beer of viool staan, maar dat had mijn moeder al opgeschreven dus dat hoefde niet meer. Ik wilde iets nieuws schrijven. Schrijven aan de Goedheiligman. Contact maken met Hem via het woord.
Na een aantal regels was het klaar.

Ik gaf het briefje aan mijn moeder, die het door zou geven aan Sinterklaas. Ik had er het volste vertrouwen in dat ik de volgende dag alleen maar de inhoud van mijn schoen moest bekijken om te weten wat mijn letters betekenden.
Nu maar afwachten.

Het wonder blijft

Nog steeds voelt schrijven voor mij als dit wonder. Ik vang mijn gedachten en zodra die onder woorden gebracht zijn, kan ik ze van mijn hoofd naar jouw hoofd brengen, niet gehinderd door veranderingen in tijd en plek. Dit lijstje is daar een geweldig bewijs van: mijn woorden hielden (even rekenen) 59 jaar lang een verlangen zichtbaar met zo’n kracht dat ik het weer kon voelen met dezelfde verwondering.
Zo blijven schrijven.
Dat wil ik.